Wat betekent het vandaag om man te zijn?

 

Er is iets vreemds aan man zijn vandaag.

 

We hebben meer vrijheid dan ooit om zelf te bepalen wie we willen zijn. En toch lijkt het alsof veel mannen ergens onderweg hun kompas zijn kwijtgeraakt.

 

We weten steeds beter wat we níét willen zijn.

 

Niet dominant.

Niet autoritair.

Niet emotioneel afgesloten.

 

We willen luisteren. Emotioneel beschikbaar zijn. Gelijkwaardigheid bieden. Ruimte geven aan de ander.

 

En terecht.

 

Maar tegelijkertijd wordt er nog steeds iets van ons gevraagd.

 

Dat we initiatief nemen.

Dat we verantwoordelijkheid dragen.

Dat we veiligheid bieden.

Dat we kunnen beschermen wanneer dat nodig is.

Dat we richting geven.

Dat we stevig staan wanneer het spannend wordt.

 

Hoe verhoud je je als man tot die ogenschijnlijke tegenstrijdigheid?

 

Hoe blijf je krachtig zonder hard te worden?

 

Hoe blijf je zacht zonder jezelf kwijt te raken?

 

Hoe neem je leiding zonder te overheersen?

 

We hoeven niet terug

 

Ik geloof niet dat we terug moeten naar het oude manbeeld. Naar de man die bepaalt, de sterke zwijger of de kostwinner die vanzelfsprekend de baas is.

 

Maar ik geloof ook niet dat de oplossing is om mannelijkheid zoveel mogelijk te neutraliseren.

 

Kracht verdwijnt niet wanneer je haar onderdrukt. Ze zoekt een andere uitweg. In controle. In terugtrekken. In pleasen. In overwerken. Of simpelweg in niet werkelijk aanwezig zijn.

 

Dus de vraag is voor mij niet:

 

“Hoe worden we weer echte mannen?”

 

Maar:

 

“Wat betekent het om vandaag bewust man te zijn?”

 

Niet alleen praten

 

Ik wil daar geen nieuw antwoord op geven.

 

Ik wil het onderzoeken.

 

In relaties. In werk. In seksualiteit. In vriendschap. In leiderschap. In de manier waarop we omgaan met kracht, kwetsbaarheid, grenzen, ambitie en verantwoordelijkheid.

 

Want je kunt veel weten over mannelijkheid en toch niet weten wat er met je gebeurt wanneer iemand je grens overgaat.

 

Je kunt zeggen dat kwetsbaarheid belangrijk is en merken dat je dichtklapt zodra het echt persoonlijk wordt.

 

Daar wordt het interessant.

 

Niet bij wat we vinden.

 

Maar bij wat we doen wanneer het spannend wordt.

 

Daarom start ik een mannengroep

 

Een groep mannen die bereid zijn dit samen te onderzoeken.

 

Geen cursus waarin ik vertel hoe een man hoort te zijn.

 

Geen klaagclub over vrouwen, feminisme of hoe moeilijk mannen het tegenwoordig hebben.

 

En ook geen groep waarin kwetsbaarheid automatisch goed is en kracht verdacht.

 

Wel een plek waar mannen elkaar serieus nemen.

 

Waar je kunt zeggen:

 

“Ik weet het even niet.”

 

Maar ook:

 

“Hier sta ik voor.”

 

We onderzoeken wat we hebben meegekregen over man-zijn, welke beelden we onderweg hebben opgebouwd en hoe die vandaag nog doorwerken.

 

En we gaan het niet alleen bespreken.

 

Halverwege het seizoen gaan we letterlijk het lichaam in. We gaan boksen. Niet om betere vechters te worden, maar om te ervaren wat er gebeurt wanneer je kracht ontmoet, wanneer je geraakt wordt, spanning voelt, moet begrenzen of ruimte inneemt.

 

Want soms vertelt je lichaam de waarheid al voordat je hoofd een verhaal heeft bedacht.

 

Een gezamenlijk onderzoek

 

Vanaf de eerste avond brengen we de vragen in kaart die in de groep leven. We bepalen niet vooraf wat mannelijkheid is.

 

We onderzoeken.

 

Misschien ontdekken we dat sommige oude kwaliteiten opnieuw waarde krijgen. Misschien blijkt dat kracht en kwetsbaarheid helemaal geen tegenpolen zijn. Misschien moeten we bepaalde antwoorden opnieuw uitvinden.

 

Dat is precies de bedoeling.

 

Geen nieuwe regels. Geen perfecte man.

 

Wel mannen die bereid zijn werkelijk te onderzoeken wie ze zijn, hoe ze zich verhouden tot anderen en welke kracht ze willen leren dragen.

 

Als dit je raakt, ben je misschien precies de man voor wie deze groep bedoeld is.